عنوان این مقاله عددی می‌خواهد، اما سند جامع سمنو سنتر هدف شاخه‌ی A5B6 را «پرهیز از اعلام مدت ماندگاری بدون شواهد آزمایشگاهی معتبر» می‌داند و می‌گوید نمی‌توان یک بازه‌ی ثابت را برای همه‌ی انواع سمنو توصیه کرد. این مقاله هم همین را نشان می‌دهد. استاندارد ملی ۷۵۷۵ مدت ماندگاری تعیین نکرده و فقط تاریخ تولید، تاریخ انقضا، شماره‌ی سری ساخت و شرایط نگهداری پیش و پس از بازکردن بسته را روی برچسب می‌خواهد. در وبگاه‌های تجاری، ادعاها پراکنده و متناقض‌اند: یخچال «۱ تا ۲ هفته» در یک منبع و «۵۰ روز تا ۲ ماه» در منبع دیگر، «حدود ۶ ماه» برای محصول کارخانه‌ای یک تولیدکننده و «۳۰ روز تا یک سال» برای محصولات یک فروشگاه. هیچ‌کدام آزمون ماندگاری را گزارش نکرده‌اند. ماندگاری از چهار عامل می‌آید: ترکیب محصول (رطوبت حداکثر ۴۸٪، بریکس حداقل ۵۰، pH بین ۵ و ۶٫۵ در استاندارد)، فرایند، بسته‌بندی و شرایط نگهداری و حمل. به همین دلیل «جدول زمانی» این مقاله، جدول مدت‌ها نیست. جدول نقاط آزمون است که نشان می‌دهد تولیدکننده چگونه باید ماندگاری هر محصول خودش را تعیین و اعتبارسنجی کند. فساد ظاهری (کپک، ترشیدگی، بوی تخمیر، بافت آبکی) باید به دور ریختن بینجامد، اما نبود نشانه به‌معنای ایمنی مطلق نیست. این مقاله ادعای درمانی ندارد. سمنو ماده‌ی غذایی است، نه دارو.