استاندارد ملی ایران شماره‌ی ۷۵۷۵ با عنوان «سمنو – ویژگی‌ها و روش‌های آزمون» چاپ اول است و در جلسه‌ی ۴۵۱ کمیته‌ی ملی استاندارد خوراک و فرآورده‌های کشاورزی، در ۸ مهر ۱۳۸۳، تصویب شد. بر پایه‌ی آزمون نمونه‌های سمنوی سه واحد تولیدی در سال‌های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ تدوین شده است. این استاندارد سمنو را فرآورده‌ی سنتی می‌داند که از پختن مخلوط عصاره‌ی گندم جوانه‌زده، آرد گندم و آب به دست می‌آید و دامنه‌اش سمنوی صنعتی و بهداشتی است. هر نوع ماده‌ی رنگی، نگهدارنده، ماده‌ی خارجی، ذرات سوخته، رنگ قهوه‌ای سوخته‌ی متمایل به سیاه و بوی تخمیر در آن «ناپذیرفتنی» است. حدود فیزیکی و شیمیایی آن عبارت‌اند از رطوبت حداکثر ۴۸٪، بریکس حداقل ۵۰، خاکستر حداکثر ۰٫۸٪، قند احیاءکننده حداقل ۱۶٪، چربی حداکثر ۰٫۵٪، پروتئین حداقل ۷٪ بر پایه‌ی وزن خشک و pH بین ۵ تا ۶٫۵. حدود میکروبی نیز شمارش کلی حداکثر ۵۰۰، کلیفرم منفی، کپک حداکثر ۵۰، مخمر حداکثر ۱۰ و اسپور باسیلوس سرئوس منفی در هر گرم است. استاندارد بسته‌بندی (حداکثر ۵۰۰ گرم) و برچسب را هم تعیین کرده و ادعاهای مربوط به کالری و فواید را به مجوز وزارت بهداشت منوط کرده است. این مقاله مفاد استاندارد را توضیح می‌دهد و محدودیت‌هایش را هم می‌گوید: قدیمی است، درباره‌ی شکر افزوده ساکت است، برای کالری و ویتامین و مواد معدنی حدی ندارد و وضعیت اعتبارش باید از INSO استعلام شود. هیچ ادعای درمانی ندارد. سمنو ماده‌ی غذایی است، نه دارو.