عنوان این مقاله در بانک دانش «ضرب‌المثل‌های ایرانی که در آن‌ها از سمنو استفاده شده است» است. اما در جست‌وجوی ما هیچ ضرب‌المثل تأییدشده‌ای که واژه‌ی «سمنو» در آن باشد پیدا نشد. به متن کامل مجموعه‌های بزرگ امثال، مثل «امثال و حکم» دهخدا، هم دسترسی نداشتیم؛ پس نمی‌توانیم وجودش را قطعاً رد کنیم. فقط می‌گوییم سندی که بتوان به آن استناد کرد نیافتیم. چند دام واژگانی هم در کار است. «سمن» یعنی یاسمن، «سمنان» نام شهری با مثل‌های محلی خودش است و «سمنی» هم نام شیرازی سمنوست و هم نام زبان سمنانی. حتی در جست‌وجوهای ما، چند نتیجه‌ی «ضرب‌المثل سمنو» در واقع مثل‌های سمنانی بودند. آنچه درباره‌ی سمنو مستند است، مثل نیست، آیین و باور است: پخت جمعی، نذر و حاجت، فرستادن ظرف با تخم‌مرغ یا هدیه، نیایش‌هایی هنگام پخت، و «فال سمنو» که در آن زنی ابیات مخصوصی می‌خواند. اینها در دانشنامه‌ها ثبت شده‌اند. مقاله‌ی کامل تفاوت ضرب‌المثل، کنایه، فال و آیین را توضیح می‌دهد، دام‌های واژگانی را نشان می‌دهد، جدول مستندات می‌آورد و روش راستی‌آزمایی هر «مثل» را می‌گوید. هیچ ضرب‌المثلی ساخته یا به منبعی نسبت داده نشده است. سمنو غذاست، نه دارو.

بیت‌هایی درباره‌ی سمنو که به مولانا، حافظ یا سعدی نسبت داده می‌شوند، در شبکه‌های اجتماعی و کارت‌پستال‌های نوروزی فراوان‌اند. اما آیا واقعاً در دیوان این سه شاعر چنین بیت‌هایی هست؟ ما در جست‌وجوی خود هیچ بیت تأییدشده‌ای که واژه‌ی «سمنو» را در آثار این سه شاعر نشان دهد نیافتیم. این به معنای قطعیت «نیست» نیست، چون دسترسی ما به جست‌وجوی کامل متن تصحیح‌شده‌ی آثارشان محدود بود، اما سندی هم برای «هست» ندیدیم. یک دام بزرگ، شباهت واژه‌هاست. «سمن» در شعر فارسی به معنای یاسمن و گل سفید است و در ترکیب‌هایی مانند «سمن‌بر» و «سمن‌سیما» بسیار می‌آید؛ بیت‌های دارای «سمن» ربطی به سمنو ندارند. دام دیگر، «اشعار منتسب» است؛ حتی در پایگاه گنجور هم بخشی برای اشعار منتسب به حافظ وجود دارد، یعنی شعرهایی که انتسابشان قطعی نیست. آنچه واقعاً مستند است، سروده‌های عامیانه‌ی سمنک‌پزی است: ترانه‌هایی که زنان هنگام پختن و هم‌زدن دیگ می‌خوانند و سراینده‌ی مشخصی ندارند. این‌ها میراث شفاهی‌اند و نباید به شاعران کلاسیک نسبت داده شوند. در مقاله‌ی کامل، تفاوت سمن و سمنو، مرز مستند و عامیانه، جدول مستندات و روش گام‌به‌گام راستی‌آزمایی هر بیت آمده است. سمنو غذاست، نه دارو.