«ذخیره خوارزمشاهی» نوشته‌ی سید اسماعیل جرجانی، از مهم‌ترین دانشنامه‌های پزشکی به زبان فارسی است؛ کتابی که در ابتدا نه بخش داشت و بعداً به یازده بخش رسید و از آثار رازی، ابن‌سینا و دیگر پزشکان پیش از خود بهره برده است. چون به فارسی نوشته شده، طبیعی است که پرسیم آیا از سمنو هم نام برده است. اما ما هیچ متن مستندی نیافتیم که واژه‌ی «سمنو» را در این کتاب یا کتاب‌های دیگر طب سنتی نشان دهد. به متن کامل و تصحیح‌شده‌ی کتاب هم دسترسی نداشتیم؛ بنابراین نه می‌توانیم وجود چنین عبارتی را رد کنیم و نه تأیید. چند نکته احتیاط را لازم می‌کند. در لغت‌نامه‌ی دهخدا به نقل از برهان قاطع، «سمنو» به معنای «آش رشته و آش آگرا» آمده و برای آن شاهدی از متون پزشکی ذکر نشده است؛ یعنی معنای قدیمی واژه ممکن است با خوراکی امروزی یکی نباشد. نوشته‌های رسانه‌ای هم از «خواص سمنو در طب سنتی» حرف می‌زنند، اما نام کتاب و صفحه نمی‌آورند و گاه ویتامین و کلسیم را هم با آن درمی‌آمیزند، در حالی که مفاهیم تغذیه‌ای امروز در متون هزارساله وجود ندارد. مقاله‌ی کامل کتاب ذخیره را معرفی می‌کند، ادعاهای رایج را بررسی می‌کند و روشی گام‌به‌گام برای راستی‌آزمایی پیشنهاد می‌دهد. سمنو غذاست و این مقاله هیچ ادعای درمانی ندارد.

در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بارها می‌خوانیم «ابن‌سینا درباره‌ی سمنو چنین گفته است»، اما بیشتر این جمله‌ها بدون ذکر کتاب، مقاله و صفحه می‌آیند. ما در جست‌وجو، هیچ متن مستند و قابل راستی‌آزمایی نیافتیم که نشان دهد ابن‌سینا در «قانون در طب» به‌طور مشخص از «سمنو» نام برده یا چیزی درباره‌ی آن گفته است. به نسخه‌ی کامل متن اصلی و ترجمه‌ی چاپی آن هم دسترسی نداشتیم؛ بنابراین نمی‌توانیم وجود چنین عبارتی را قطعاً رد کنیم، اما هیچ سندی هم برای تأیید آن نیافتیم. «قانون» کتابی پنج‌بخشی است که اصول کلی پزشکی، داروهای ساده، بیماری‌ها و داروهای مرکب را در بر می‌گیرد و بخش بزرگی از آن بر پایه‌ی آثار پزشکان پیشین تدوین شده است. در طب ایرانی، خوراکی‌ها را با مفاهیمی مثل «گرم و سرد» و «تر و خشک» می‌سنجند؛ مفاهیمی که با ترکیبات تغذیه‌ای امروزی (کربوهیدرات، پروتئین، ویتامین) یکی نیستند. حتی منابع امروزی هم درباره‌ی «طبع سمنو» هم‌نظر نیستند: بعضی «گرم و تر» و بعضی «گرم و معتدل» می‌نویسند، بدون اینکه متن اصلی را نشان دهند. در لغت‌نامه‌ی دهخدا هم برای واژه‌ی «سمنو» معنایی نقل شده که با خوراکی امروزی متفاوت است. این مقاله نشان می‌دهد برای بررسی یک ادعای تاریخی چه باید کرد، چه چیزی مستند و چه چیزی ناشناخته است و چرا نباید گفته‌های رایج را به پزشکان کهن نسبت داد. سمنو غذاست، نه دارو، و این مقاله هیچ ادعای درمانی ندارد.