«سمنوی اصل» و «سمنوی تقلبی» در تبلیغات پرکاربردند، اما برای سمنوی صنعتی یک سند مرجع داریم: استاندارد ملی ایران شماره‌ی ۷۵۷۵ (چاپ اول، ۱۳۸۳). این استاندارد سمنو را پخته‌ی مخلوط عصاره‌ی گندم جوانه‌زده، آرد گندم و آب تعریف می‌کند و هر ماده‌ی رنگی، هر نگهدارنده، ماده‌ی خارجی، ذرات سوخته و بوی تخمیر را ناپذیرفتنی می‌داند. بنابراین ده نکته‌ی این مقاله بر همین مفاد استوار است. تعریف روشن «اصل» را بدانید، فهرست ترکیبات را بخوانید، ادعای «بدون شکر» را با مدرک بسنجید، به رنگ و ظاهر تکیه نکنید، ماده‌ی خارجی و بوی تخمیر را برای ایمنی بررسی کنید، تاریخ‌ها و شماره‌ی سری ساخت را ببینید، پروانه‌ی ساخت و ادعای انطباق را استعلام کنید، ادعاهای سلامت را با مجوز وزارت بهداشت بسنجید، بسته‌بندی را وارسی کنید و گزارش آزمون بخواهید. بسیاری از این نکات بدون آزمایشگاه قابل‌بررسی‌اند، اما رطوبت، بریکس، قند، پروتئین، میکروب و وجود رنگ یا نگهدارنده فقط با آزمایش مشخص می‌شوند. استاندارد برای رنگ و نگهدارنده روش آزمون ذکر نکرده و درباره‌ی شکر افزوده ساکت است. افزودن شکر به‌خودی‌خود تقلب نیست اگر اعلام شده باشد. تقلب یعنی ادعای نادرست یا پنهان‌کاری. استاندارد برای سمنوی خانگی نیست. این مقاله آزمون خانگی قطعی ارائه نمی‌دهد. سمنو ماده‌ی غذایی است، نه دارو.