«سمنوی سنتی» عبارتی آشناست، اما تعریف یکسانی ندارد. این مقاله بدون ادعای «تنها دستور اصیل»، نشانه‌های رایج روش سنتی را از منابع مکتوب و گزارش‌های میدانی بیرون می‌کشد. بر پایه‌ی فرهنگ‌های فارسی و گزارش‌های رسانه‌ای، مراحل کلی چنین است: خیساندن گندم سالم و تعویض مرتب آب، جوانه‌زنی در محیط مرطوب، کوبیدن یا آسیاب جوانه و گرفتن شیره، مخلوط‌کردن شیره با آرد، و پخت بسیار طولانی با هم‌زدن مداوم، اغلب در دیگ بزرگ و بر آتش هیزم. فهرست میراث ناملموس یونسکو برای «سومنک» تاجیکستان هم پخت دسته‌جمعی، نقش زنان و جوشاندن شیره تا حدود ده ساعت را توصیف می‌کند. شیرینی طبیعی این غذا با تبدیل آنزیمی نشاسته در جوانه‌زنی توضیح داده می‌شود و رنگ تیره‌اش با پخت طولانی همراه است. جزئیات این دو را در مقاله‌های A3B1C1 و A3B3C1 بخوانید. روش‌ها در شهرهای مختلف، از قزوین و درق تا کاشان و تهران، تفاوت‌هایی دارند که در شاخه‌ی A4B3 بررسی می‌شود. در بخش «اصالت» می‌گوییم که اصیل‌بودن را نمی‌توان از ظاهر یا طعم تشخیص داد. شفافیت مواد و روش و مستندسازی تولید معیار بهتری است. هشدار مهم ایمنی هم داریم: جوانه‌ی مرطوب و غذای نشاسته‌ای پخته‌ی بزرگ که ساعت‌ها در دمای محیط می‌ماند، بستر مناسبی برای رشد میکروب‌هاست. سنت ارزشمند است و باید با بهداشت همراه شود. این مقاله ادعای درمانی یا ارزش غذایی ندارد. سمنو ماده‌ی غذایی و بخشی از میراث فرهنگی است، نه دارو.